Bron: Elle

Flirten per e-mail
Marie Homburg: 'Ha, je hebt e-mail!' riep de man die mijn man moest worden, toen ik hem, anderhalf uur na onze kennismaking, mijn visitekaartje gaf. We namen afscheid, ik had haast. Pas later drong het tot me door hoe blij hij klonk. En dat hij gezegd had dat hij zou mailen. Maar wacht, klonk dat niet als 'ik bel je nog wel'? Twijfels dus. En zenuwen. Wat vrienden ook beweerden over de 'makkelijke' e-mail, ik vond die net zo eng als de telefoon. Ik wachtte bij de computer, alsof die kon rinkelen. Ik werkte niet, ik checkte mijn mail. Om het kwartier. Drie dagen na onze ontmoeting had ik bericht. Drie regels, toch kreeg ik vlinders in mijn buik. Woord voor woord werd gecheckt op een 'mogelijk romantisch gehalte.' Dat er niet in zat. Of wel. Of niet.
Een maand is er heen en weer gemaild, zonder een date in het vooruitzicht. We stuurden elkaar verhaaltjes, deden verslag van onze dag. Maar de berichten werden steeds langer. Steeds liever. En flirterig. 'Beste' als aanhef werd 'dear' en tenslotte 'lieve'. De 'groeten' werden 'liefs' en 'tot ziens', zelfs 'tot gauw'. Net toen ik dacht dat ik een boek kon schrijven over subtiel flirten over de e-mail, stelde hij een diner voor. De volgende avond al. En sinds die avond zijn we bij elkaar. Waarom heeft hij zo lang gewacht, vroeg ik hem onlangs. Omdat het zo spannend was: naar mij verlangen ('dat las je toch in mijn mails?!'), hopen dat ik naar hem verlangde ('je bleef wel dubbelzinnig') en wachten op mijn volgende mail ('omdat ik wist dat die zou komen!').

Flirten met collega’s
Hanna van der Meer: 'Thom en ik ontmoetten elkaar op een congres. Een blik was genoeg: de man van mijn leven. Maar ik had al een man en ik wilde geen ander. Wat te doen? Mateloos flirten, natuurlijk. Thom, zelf ook gebonden, deed mee. Nooit opdringerig en zeker zonder seksuele bijbedoelingen. We keken elkaar lang aan tijdens vergaderingen, ik liep aan zijn arm het restaurant in en ‘s ochtends belde hij me wakker op mijn hotelkamer. Binnen een paar dagen was hij vertrouwd: een dierbare. We kennen elkaar nu vijf jaar en zien elkaar om de vier maanden voor ons werk. In de tussentijd is er amper contact. Maar als ik hem weer zie, staat daar mijn Prince Charming.
De man die ik in een ander leven had kunnen hebben. Een leven waar ik niet naar verlang, waar ik zelfs niet over dagdroom. Het is meer het gevoel dat geluk altijd voor me weggelegd is. We vinden elkaar aantrekkelijk, slim en waarderen elkaar als vakgenoten. Maar er is meer en dat weten we allebei. Nooit hebben we erover gepraat en hoe romantisch sommige momenten ook waren, ze leidden niet tot een zoen. Dat is juist het mooie ervan: dat er verlangen is, zonder complicaties. Stilzwijgend genieten we ervan. Misschien hebben we de best mogelijke relatie: een flirt die blijft boeien, die nooit over is.'

Flirten in de auto
Ara Lenting: 'Het begon bij de slagboom van een parkeerterrein in Bloemendaal. Rozig van een avond op het strand wachtte ik af of de auto aan de overkant me voorrang zou geven. Ik keek en keek, licht verveeld. Tot ik zag wie achter het stuur zat: een blonde, knappe, vlotte, wilde jongen. Handgebaren, twinkeling eyes, lachjes: ik kreeg voorrang. En een 'achtervolger'. Tot Halfweg haalden we elkaar in, met scheurende banden, met knipperlichtjes, met stoere manoeuvres. Ik genoot als een blij kind. Helaas sloeg hij bij Halfweg af en moest ik door naar Amsterdam.
Maar geen nood, ik noteerde zijn nummerbord. Eenmaal thuis, was ik echt in de stemming voor een romance. Ach, dacht ik, ik zet gewoon een advertentie! ‘Lost you on the highway’, stond erboven en de boodschap was 'zet je knipperlichten aan!' Met het schaamrood op de kaken belde ik die door naar de krant en kreeg een 06-nummer voor de reacties. Een week later, op een zondag, ging de telefoon. Ik nam op, hoorde de inspreekboodschap van het 06-nummer en raakte in paniek. Stel dat het iemand anders was, een griezel. Of de baas van het bedrijf dat op de auto stond. Stel dat, stel dat. Ik legde neer. En dat bleef ik doen, bij alle telefoontjes die nog kwamen. Spijt? Een beetje wel. Mijn zussen en vriendinnen roepen nog steeds: sukkel, je bent hem echt op de snelweg kwijtgeraakt!'