Bron: Santé

Ik ben single, alweer een jaartje ofzo. Niet bewust maar ook niet echt ongewenst. Op vakantie ben ik altijd erg opgelucht als ik een mokkend echtpaar elkaars kostbare stranddag zie verpesten. En ook zo'n bloedeloos stel dat zelfs in het beste restaurant zwijgend in hun salade prikt, doet een etentje met mijn leuke vrienden altijd extra goed smaken. Happy Single Moments noem ik zulke ogenblikken. Vrij en dus blij. Maar eerlijk is eerlijk, ik kan niet ontkennen dat er met een leuke relatie niks mis is. Dat het inderdaad de zogenaamde toevoeging aan je leven kan zijn. Dus alle Happy Single Moments ten spijt, ja hoor, ik wil best De Perfecte Man ontmoeten. Maar daar naar zoeken? Neuhhhh. Die ideale man moet vanzelf, onverwacht en met groot gemak komen aanwaaien.
Zoeken staat wanhopig, en wanhopig, dat wil toch zeker niemand zijn. Wat mensen beweegt om een contactadvertentie te zetten of zich te laten koppelen aan een blinddate is voor mij dan ook een raadsel. Zou ik nóóit doen, dacht ik tenminste altijd. Totdat Santé me een 'oneerbaar' voorstel deed. Of ik proefondervindelijk zou willen uitzoeken hoe je De Liefde Van Je Leven ontmoet. Alles mocht, als de methoden maar onverbloemd en direct zouden zijn. Het moest een verhaal worden over doelgericht zoeken. Via de contactadvertentie bijvoorbeeld. En omdat ik al jaren met het stellige oordeel leef dat deze methode alleen voor heel sneue, zielige mensen weggelegd is, zei ik ja. Leve de nieuwsgierigheid!

Codes
Om er een beetje in te komen, volg ik twee weken achtereen de kennismakingsadvertenties. Krijg al snel in de gaten wat de codes betekenen. Telefoonnummers verraden je woonplaats, afkortingen als ac. zeggen wat over je universitaire achtergrond en ook leeftijd blijkt een belangrijk element. Simpele, clichématige begrippen ontluisteren een boel. Wie een 'betrouwbare relatie' zoekt, lijdt vast onder een traumatisch verleden. Wie glaasjes wijn en strandwandelingen wil delen, heeft zeker niks beter te melden. Tuurlijk, ik wil ook een man die ik kan vertrouwen en houd ook best van strand en wijn, maar er moet toch meer zijn? Er is ook meer.
Naast saaie en ontmoedigende advertenties zijn er erg veel seks en lachwekkende annonces. Die van de tandarts met indrukwekkende boorinstallatie bijvoorbeeld, hij zoekt een niet voor één gat te vangen vrijvriendin. Al snel wordt duidelijk dat kort, krachtig, no-nonsense en toch een beetje origineel de beste opstelling is. Oké, het feest is begonnen. Hoe intrigeer ik de juiste man? Ik consulteer mijn ex A. "Je moet zeker zeggen dat je er leuk uitziet. Dat jaagt de absolute nerds weg", adviseert hij stellig. Hmmm. Hoe zeg je zoiets op een beetje acceptabele manier van jezelf?
"Aantrekkelijk en kritisch", luidt de omschrijving van A. "Alleen een behoorlijk zelfverzekerde zou nog durven." A. is een man, een van het juiste type en bovendien kent hij mij goed. Dit kan ik dus maar beter serieus nemen. Daarmee komt na zorgvuldig overleg de volgende tekst uit de pen rollen: Aantr. kritische vr. 020/30/ac. zoekt vrolijke, scherpzinnige man. Foto welkom, sandalen of fantasiedassen liever niet. Het telefonisch opgeven vind ik al een ramp. Een vriendelijke jongen geeft me de informatie en onthoudt keurig mijn naam om die nog zo'n twee keer te herhalen. "Ik doe dit niet omdat ik radeloos ben hoor", zou ik hem toe willen schreeuwen. Maar ach, wat kan hem het schelen? Hij spreekt vast met wel driehonderd hopeloos zoekenden per week.

Branddating.nl
De advertentie verschijnt over een week en om niet stil te zitten, beproef ik mijn geluk ondertussen via het Internet. Advies van schoonzusje is de site Branddating.nl, favoriet onder haar single vriendinnen (en als ze niet met mijn broer was geweest). Branddating is inderdaad erg grappig. Hoe het werkt? Op de site, waar zoekende mannen en vrouwen zich aanmelden, mag je jezelf alleen introduceren aan de hand van een merkenomschrijving. Je stelt dus een profiel samen dat bestaat uit een schakering van merken waar jij mee geassocieerd wilt worden. Naast kleding-, sport-, drank-, parfum- of sigarettenmerken mag je ook je favoriete tijdschriften, kranten, voetbalclub, snoep, en winkels noemen. En omdat er naast leeftijd door de zoekenden ook geselecteerd kan worden op woonplaats zijn er veel branddaters die tevens hun leukste buurten, restaurants en stamcafés (wel zo makkelijk als je een bartype bent) in hun brand-ad opnemen.
Enthousiast bedenk ik een profiel met zo’n stuk of twintig dingen die ik leuk vind. Ook mag ik opgeven wat ik graag in een jongen zou willen zien en wat liever niet.
Al met al kun je redelijk duidelijk zijn in je gewenste type. Zo geef ik bij 'liever niet' maar meteen aan dat dragers van witte stripfiguursokken of een lekker-gek-baardje het bij mij niet hoeven te proberen. In de loop der dagen krijg ik zo'n zes e-mailtjes van mannen die zich aangesproken voelen tot mijn merkenscala. Die mailtjes zijn niet erg sprankelend en ik besluit ondertussen zelf maar eens te gaan zoeken naar een leuke mannelijke branddate. Nummer tweehonderdzoveel lijkt een goeie. Uit zijn profiel kan ik opmaken dat hij veel leest, leuke kleren moet dragen en humor heeft want ook het melige 'elf rijlessen' is een van zijn kenmerken. Ik stuur hem een pittig mailtje. Nieuwsgierig check ik de volgende dag mijn mail. Yessss, een antwoord. Leuk leuk. Mijn branddate heeft humor en is scherpzinnig, precies wat ik zoek in een man. Brand-wise lijken we aardig bij elkaar te passen en ik word dan ook steeds nieuwsgieriger. Wie zou er toch achter deze verzameling schuil gaan?
Associëren is een niet te stoppen mechanisme, dus als vanzelf doemen er beelden op. Spannend, zou het kloppen? Misschien zit ik er wel kilometers naast. Dan zie je dat uiterlijk ver- en misleid. Via de mail heb je toch minder vooroordelen en ben je bereid iemand op zijn innerlijke kwaliteiten te beoordelen. Na een week ben ik helemaal hieper de piep. We blijken veel gemeen te hebben en onze intensieve mailgesprekken worden niet alleen steeds onderhoudender maar onthullen ook iedere keer een beetje meer van mijn mystery guest. Maar na een week over en weer reply-en, mailt hij ineens niet meer. Ongeduldiger roep ik hem na een paar dagen streng ter verantwoording. En dan gebeurt het. Als reactie op mijn ongedurige gedrag nodigt Mr Branddate me uit voor een date. Een branddate. Slik. Dit is de kans, natuurlijk, maar ik doe het in m'n broek. Aangespoord door mijn omgeving met wie ik de laatste dagen alles tot in de details heb gedeeld, antwoord ik zo stoer mogelijk ja. Op de dag van de afspraak vervloek ik mijn opdrachtgever en heb ik diepe spijt van het hele gedoe. En toch tel ik ook de uren af. Want stiekem heb ik de hoop dat Mr Branddate Mr Wonderful zal zijn.

Zekere mate van verontwaardiging
"We herkennen elkaar vast meteen", mailde hij al. En inderdaad, als ik binnenstap in het afgesproken café weet ik exact wie ik een hand moet geven. Zal wel intuitie zijn. Moet zeggen dat het helpt om af te spreken in een omgeving met een sterk vergrijsd publiek want daar valt een 31- jarige natuurlijk behoorlijk op. En? Tja, wat denk ik? Niet al te veel. Moeiteloos drinken we twee uur lang wat biertjes en al even soepel kletsen en lachen we over van alles en nog wat. Heb me druk gemaakt om niks want dit is echt een eitje. Maar het gemak zegt ook veel over de vibes, want die heb ik simpelweg niet. Prima vent maar zonder de gehoopte fysical attraction. Vertel hem overigens in alle eerlijkheid dat mijn werk de aanleiding is geweest om hem te mailen. Als ik hem de opdracht voorleg, kan hij er hartelijk om lachen, maar toch bespeur ik een zekere mate van verontwaardiging. Daarom bevestig ik hem nog maar eens dat het artikel misschien de aanleiding maar zeker niet de reden is geweest om met hem af te spreken. Zijn mailtjes hadden tenslotte mijn oprechte interesse gewekt.
Na twee uur en een kwartier stappen we op. Dit was het dan wel. Leuk zo'n branddate maar De Perfecte Man heb ik nog niet gevonden. Ondertussen stromen de reacties op de advertentie met vaste regelmaat binnen. De kwantiteit is indrukwekkend maar de kwaliteit daarentegen... Dit is geen reden voor optimisme. Hoewel ik toch echt heb gezegd dat ik dertig jaar ben, denken ook mannen van boven de vijftig nog een kansje te maken. Sommige sturen hele epistels waarin ziel en zaligheid tot in den treuren wordt bloot gegeven. Anderen denken aan mijn voorkeur voor scherpzinnigheid te voldoen met zogenaamd puntige reacties waar ik niets wijzer maar ook niets vrolijker van word: 'Ik wil dingen met je doen die onze pupillen groter doen worden. Jij past in hoge laarzen maar verafschuwt evenmin een pump.' Jakkie. Ben blij dat ik om een foto heb gevraagd. Uiterlijk zegt niet alles maar mannen die zich tussen de begonia's hebben laten fotograferen of een vakantiekiek in strakke zwemslip sturen, nee, bedankt. De moed zakt me in de schoenen (en dat zijn toch echt geen pumps). Ik gooi de brieven in een bureaula en besluit er even niet meer aan te denken.

Feel good moment
Na een dikke week begint de opdracht me te achtervolgen. Ik kan niet eens meer normaal boodschappen doen bij Albert Heijn omdat ik bestookt word door goed bedoelde adviezen ("Je moet overduidelijk met eenpersoonsmaaltijden in je mandje lopen, dan trek je ook andere singles aan"). Op zoek naar De Perfecte Man wordt bijna een way of life. Ik ga mee naar een dans- en barbecuefeest van een vriendin ("vol leuke singles") en denk alleen maar aan 'De Opdracht'. Dit is, denk ik, wat mannen 'jagen' noemen. Kletsen met onbekenden kan best leuk zijn maar het wordt heel anders als het moet. Een beetje gesloopt door de vorige avond ben ik vervolgens zaterdagmiddag ernstig op zoek naar een feel good moment. Bel dus A., de trouwe altijd-goed-voor-een-grap-vriend.
Hij kijkt naar Magnum en blijkt al even sloom. Dit is wat ik nodig heb, een avondje voor de tv met vertrouwd gezelschap. Ik mag langskomen. A. blijkt de troostchips en dipsaus al klaar te hebben staan. Bevalt prima. Het tv-aanbod ook. Tussen twee films door brainstormen we over de voordelen van het single zijn. Eigenlijk moet ik in het kader van het onderzoek naar een salsa-night. Maar op dringend advies van A. skip ik dat agendapunt. Wat heeft het voor zin om te zoeken tussen vrolijk dansende mannen als je humeur onder de maat is? Beter om nog wat meer tv te kijken. De volgende mooie herfstige zondag beraam ik een aardig alternatief. Fiets wat door de stad en kies de drie drukst bezochte terrassen uit. Na een paar cola lights en wat biertjes heb ik een stuk of vier keer indringend oogcontact (waaronder met de veel te jonge ober) en een aardig gesprek met een mannelijke, vage bekende. Als hij vraagt of ik al weer aan De Man ben (hij weet niks van de opdracht) ben ik uitgekletst. Op tijd schuiven er wat anderen aan en het wordt een heel geanimeerd gesprek, maar zonder vibes.