Reisverhaal cultuurvakantie in Uttar Pradesh (India)

Door: Josine van der Wal

Donderdag 14 okt.
Het is bijna middernacht als ik m'n stramme ledematen, zo goed en zo kwaad als dat gaat, uitstrek op m'n krappe zitplaats. We hebben tien uur vliegen achter de rug, toch nog best een opgave! Ik kijk uit 't raampje en ben gefascineerd door al die duizenden lichtjes van de stad Delhi onder ons. Een scherm voor in het vliegtuig laat zien dat het buiten 22° C is. Het ultieme vakantiegevoel maakt zich van mij meester en plotseling wil ik nog maar één ding: dit vliegtuig uit en op zoek naar het verre onbekende! Een kleffe hitte valt op ons zodra we de aankomsthal binnenkomen. We krijgen bruine papiertjes in handen gedrukt door een vreselijk nors kijkende Indiër. We vullen onze gegevens hierop in en hebben hierna tijd om om ons heen te kijken. Donkere, dreigend uitziende geuniformeerde Indiërs bewaken de chaos, vrouwen in kleurige sari's zitten op de grond, starende mensen, en vooral warm.
In de volgende hal bevindt zich een enorme verzameling koffers op de grond. Het is de bedoeling dat iedereen zijn of haar koffer hiertussen vindt, zónder wanhopig te worden. Dit lukt me ternauwernood, daar het me meer dan tien minuten kost om die van mij te vinden in het feestgedruis. Ik wissel hier m'n travellercheques in en ben nu een enorme stapel viezige rupees rijker. Douwe houdt inmiddels een redevoering over het feit dat we straks de wijde, gevaarlijke wereld van Delhi binnenstappen; dit betekent hangsloten op je rugtas, deze vervolgens niet traditiegetrouw op de rug, maar op de buik dragen en bij de groep blijven. Ik kan er niks aan doen, maar dit klinkt fantastisch.

Bij de uitgang worden we verwelkomd door vele Indiërs die reikhalzend naar ons (?) uitkijken. Douwe loopt vooruit om tussen al die tulbanden onze gids op te zoeken. Hij hoeft niet lang te zoeken, het felgekleurde bord van Beter-uit is al snel te zien. Iedereen geeft de man een hand ("noem me maar Pammy"), waarna hij ons naar buiten loodst. Daar aangekomen dringt een zeer aparte lucht door in onze neusgaten. Het blijkt een mengsel te zijn van smog en allerhande uitwerpselen. De smog zie je trouwens gewoon echt hangen. Ik weet niet wat me overkomt; dit is echt een totaal andere wereld. Onze bus staat klaar, en de koffers worden erin getild. Eenmaal in de bus overkomt me iets erg leuks; iedereen zingt uit volle borst 'er is er één jarig', ter ere van mijn negentiende verjaardag. Het is erg, maar dat was ik haast vergeten… Param Jeet, onze gids, doet er nog een schepje bovenop door een speech af te steken.

We maken al snel kennis met het Indiase leven; af en toe weigert de elektriciteit dienst en is het vervolgens stik-donker in de bus. Dit zorgt voor veel hilariteit, de stemming zit er al goed in bij iedereen. Param Jeet wijdt ons vast in door uit te leggen dat jij altijd degene bent die uit moet kijken in het verkeer in India, want anderen doen dat namelijk niet voor je. Fijn om te weten. Dit wordt realiteit als we -eenmaal op weg- bijna van de weg geduwd worden door een mega-vrachtwagen, luid toeterend en zoveel kabaal makend als maar mogelijk is. Afgezien van de geluiden die van buiten tot ons doordringen, is 't binnen in de bus ook nog een behoorlijke herrie. De bus rammelt werkelijk overal waar maar mogelijk is, en bij elke kuil in de weg -en dat zijn er niet weinig- is 't afwachten of alles er nog op en aan zit. Na een half uurtje komen we aan bij hotel Clarks Inn, waar we één nacht zullen slapen. Een prima hotel, al is het even wennen aan de keiharde matrassen. Ook zit er een zeer eigenaardig luchtje aan het beddegoed, maar het is schoon, dus we mogen niet klagen. We komen erachter dat de propellor die aan het plafond hangt alleen draait als het licht aan is. (?) We maken een afweging tussen slapen met licht aan of in de hitte, en kiezen voor het laatste. Tsja, we dachten dus dat we als een blok in slaap zouden vallen, maar dat blijkt nog niet mee te vallen. M'n hoofd is daas, en het is net of ik nog in het vliegtuig zit. Hier komt nog bij dat het leven zo te horen 's nachts gewoon doorgaat hier in Delhi. Dit betreft niet alleen het straatleven; ook knagende geluiden op de kamer houden me uit m'n slaap. Ik denk hier wijselijk maar niet verder over na… Zo tegen 5.30 vallen we uiteindelijk toch in slaap en ronken we gelukkig nog even tot de wekker ons wreed wekt om 7.15.

Vervolg reisverhaal India